‘Aziz Dedem ;

    ÂLÎ FEYZÎ KIZILKEÇİLİ’ye ithaf’

* 

                 ÖZ YOLU  II

* 

                MERKEZ !

* 

‘“Her ismini öğretti ÂDEM’e ALLAH !”’ Mâdem !

Her isminden önceki ‘“O”’, olmalı bu Âdem !

            Elbet ‘“Kendine âit ! ALLAH’ın herbir ismi !”’

            Kendine yansıtınca ! Çıktı ÂDEM’in resmi !

ALLAH sonsuz dâire ! Yok ‘“İlk ve son !”’ ‘“Dış ve iç !”’

‘“İlk ve son !”’ ‘“Dış ve de iç !”’ Merkez nokta ! Hep ve hiç !

            ALLAH’ın her adına odak ! O merkez nokta,

            ‘“İlk ÂDEM !”’ ‘“LÂ ve İLLÂ !”’ Yâni var ile yokta :!

Yok, var’dan önce gelir ! ‘“Lâ”’ sözcüğünde kıdem !

Lâ, ZÂT ! Ve İllâ, ALLAH ! ‘“Lâ ve İllâ !”’Dem ! Bu dem !

            Dâire döner durur ! Dönmez ! Döndüren merkez !

            ‘“Şey değil o !”’ Bu yüzden ‘“Ölümsüz !”’ Bulsun herkez !

İki sonsuz olamaz ! Öyle ise merkez Bir !

‘“Affetmez ortağı var !”’ Dersen ! Ne HAK ! Ne cebir !

            Sonsuzdaki tüm güçler, toplanır tek merkezde !

            Ona Mirâçta ‘“RAHMÂN !”’ ‘“GÜÇLERİ ŞİDDETLİ !”’ De !

‘“ALLAH, RAHMÂN’dan veya benden iste ! Mümkün !”’ Der !

Çünkü ikisi de bir ! Bir çarpı Bir, BİR eder !

            ‘“ALLAH perde ardında !”’ RAHMÂN, ALLAH’a ‘“Perde !”’

            ‘“Perde”’ ALLAH’ın yüzü ! Gör ! İç yüzüne er de !

‘“En yüce ismindedir ALLAH’ın ancak her güç !”’

‘“Güçleri şiddetli zât !”’ ÂLÎ’dir ! başkası güç !

            Kalenin kapısını söken o el kimindi ?

            Cebrail gökte ‘bir genç’ görüp yere zor indi !

* 

                       KIYÂMET !

* 

‘“Evrene ağır gelen bu güç !”’ ‘“Bizde saklandı !”’

Bize de ağır gelir en son ! ‘“Tutmazsak andı !”’

            Merkezimizde bu güç hep titrer ! Sessiz bir ses !

            Üst perdeden titrerse : vücûd dışında herkes !

Ekseni ‘“Boru”’ gibi çalar ! Çatlatıp açar !

‘“Aslanın narası”’ndan, fil hâriç, her can kaçar !

            ‘“İncikten çıkan !”’ Tanık ! ‘“Ölüm meleği”’ için !

            ‘“Kıyâmet günü”’dür o ! Dışa dönüşür için !

‘“Çağır onu gizlice”’ sen ! Zekeriya gibi !

Daha sağken ! Ol ‘“YAHYA”’ adlı evlât sahibi !

            ‘“Meryemi o hâmile !”’ ‘“Îsâ’yı Mesih yapar !”’

            “Hatta aslan olarak ! Mîrâç yolunu kapar !”’

‘“İlyas !”’ ‘“ÂLΔ’ ve ‘Bektaş !’ Diye var birçok ismi !

Hızır gibi ! Hem vardır ! Hem de yok onun cismi !

            Karşısında görünce, ‘“And içen !”’ Onu tanır !

            ‘“And içemeyen !”’ ‘“Toprak olaydım !”’ Der ! Utanır !

‘“İçlerinden çıkıp o !”’ ‘“Secdeye eder davet !”’

Onu tanıyan, yere kapanarak der ‘evet !’

            Utanan, boyun büküp önünde ! Tövbe eder !

            ‘“And içme”’ şansı verir ona bir daha ‘“Peder !”’

‘“Ortak koşmuşa”’ ise ! ‘“Konumu olur mâni !”’

Bir hayvân kalıbına çünkü bürünür ânî !

            İnsânken and içene güldü ! ‘“Ne namaz kıldı !”’

            Tek tanrısı, kendini beğendiren akıldı !

‘“Bir kişinin hesâbı gibi kıyâmet !”’ Niçin ?

Bu işlem uygulanır ! Çünkü her ölen için !

            ‘“Âdem ile başladı bu dünyâda insânlar !”’

            ‘“Ahret”’ te de Âdem’le başlar ! Anlayan anlar !

ALLAH’ın yasaları bir ! Her iki âlemde !

HAKK’ın birtek vücûdu var ! Ona ne dersen de !

* 

                            SECDE !

* 

‘“HAKK’a secde zorunlu !”’ Ama ‘“RAHMÂN”’a değil !

HAK’ta vücûd kendinin ! RAHMÂN’da borç ! Bunu bil !

            Kovdu ÂLÎ ‘ALLAH’sın diyen bir Yahudiyi !

            Dedi : ‘“Her ismi bilen”’ bir kulum ! Düşün iyi !

‘“Şeytan dahil ! Herşey ALLAH’a secde eder !”’

Ama ‘“ALLAH, şeytana ilk ÂDEM’e de tap !”’ Der !

            ‘“ALLAH’ı hep överken şeytan !”’ ‘“Kovulur !”’ Niçin ?

            ‘“İlk ÂDEM’e tapmayı o reddettiği için !”’

O an ALLAH yarattı cennet ! Cehennem ! Ve din !

Hiçbiri yoktu önce ! Buna çok dikkat edin !

            Demekki ‘“İlk Âdem’e tapmakmış !”’ ‘“Din”’den amaç !

            ‘“Cennet !”’ ‘“Cehennem !”’ Bunu sağlamak için araç !

Sâde ALLAH’a tapmak ! ‘“ALLAH’ı etmez râzı !”’

‘“Yüce”’yi cüce yaptı ! ÂDEM’e itirâzı !”’

            ‘“HAK der : ortak koşmadan bana, birçoğu tapmaz !”’

            Ne yazık ! Bu âyeti dünyâda anlayan az !

‘“Bize bizden yakınken HAK !”’ Koyarsak aracı !

‘“Gizli ortak koşmak bu !”’ ‘“Hem çok günâh !”’ Hem acı !             

Şeffaf duvak ardında ! Gelinin güzel yüzü !

Duvak bir ‘Kıble yâni !’ Uzatmayalım sözü !

İşte bu anlamdadır ! Bilin ki ‘“LÂ ve İLLÂ !”’

‘Yüz görümlüğü !’ İçin ! ‘Nikâh !’ Şarttır evvelâ !

Hem dünyâ ! Hem ahrette olur o ‘“Huri !”’ Eşin !

Dünyâ gibi dönme de ! Hiç batmasın güneşin !

‘“Âdem eşiyle yattı !”’ Demez HAK ! ‘“Tanıdı !”’ Der !

‘“Bilen !”’ ‘“Birlikte doğdu !”’ Diye tercüme eder ! *

            ‘“ALLAH’a tapar oysa ! En yakınları bile !”’

            Bağdaştırılamaz HAK ! Birden çok tanrı ile !

‘“HAKK’ı birlemek !”’ ‘Birtek ALLAH var !’ Demek değil !

‘Şeytan da birtek HAK var !’ Der ! Şimdi sırra eğil :

            İsteseydi doğrudan secde ALLAH kendine !

            Demezdi ‘“Tap ÂDEM’e !”’ ‘“Gerek kalmazdı dine !”’

‘“Yaratmazdı ne cennet ! Ve ne de cehennem !”’

‘“Kovmazdı HAKK’a tapan şeytanı !”’ Düşün ! Emi !

            ‘“Yaratmazdı gökleri ! Birtek MUHAMMED için !”’

            Artık sorma ! ‘“ÂDEM’e tap dedi ALLAH !”’ Niçin ?

‘“Şeytan ALLAH’a değil ! Karşı geldi RAHMÂN’a !”’

RAHMÂN’la özdeş ÂDEM ! İşte bu ! Gizli mânâ !

            ‘“ALLAH şeytanı düşman ilân etti kendine !”’

            ÂDEM’le de HAK özdeş ! Her kul fikir edine !

‘“Ortak koşan !”’ Kıble ve HAK arasında kalır !

‘“HAK huzurundan kovar !”’ Şeytan adını alır !

            ‘Kıble’ kökü ‘Kibele !’ ‘Ana tanrıça’ adı !

            ‘Öz annesi’ olarak ! ‘“Bilen”’, onu anladı !

MUHAMMED kıldı namaz ! Yalnız kendi özüne !

Uydu ! ‘“Ortaksız dine yüzünü dön sözüne !”’

            Sen de öyle tap ! Deme ‘kıble ALLAH’ın yönü !’

            HAK heryerde ! Yok onun ne arkası ! Ne önü !

Herşey kendi için HAK ! Başkası için değil !

‘“Ol”’ emriyle ‘doğrudan’ çıktılar ! Öze eğil !

            Emreden, ‘“Söz !”’ ‘“Emir de !”’ Emirden çıkan da ‘“Söz !”’

            ‘“Söz !”’ Kur’anda ‘“RÛH”’ demek ! Artık açılmalı göz !

‘“Secde et”’ de bir ‘“Emir !”’ ‘Selâm ver !’ Demek değil !

Emir : ‘Alnını yere koymak üzere eğil !’

            ‘“Kardeşleri Yusuf’a etmişti secde böyle !”’

            Selâmlamamışlardı sâdece onu şöyle !

ALLAH’ın Âdem için emrettiği o secde :

‘“El ayak patırtısı değil !”’ Düşmektir vecde !

            ‘“Secde !”’ Borç vücûdunu, aslına teslim demek !

            Tapan ile tapılan bir değilse ! Boş emek !

İkilikten kurtulmak ! İşte bu ortaksız din !

Aradan çekildin mi ! ‘“O”’ kalır ! Yâni kendin !

            ALLAH’a tapmak değil esâsında bu dâvâ !

            Ateist de, şeytan da, ona tapar bedava !

Bu ‘“Zorla secde”’nin yok çünkü onlara kârı !

Ayni şeydir ! Sonsuzun onayı ! Ve inkârı !

            ‘“Şeytan gibi doğrudan ne HAKK’a tap !”’ ‘“Ne öv be !”’

            Âdem’in ile birleş ! Budur ‘“Secde !”’ Ve ‘“Tövbe !”’

‘“İki türlü şeytan var !”’ ‘“Cin ve insân şeytanı !”’

Tapma şekline göre ! Sen kimliğini tanı !

            HAKK’a dışta tapanı, korur iyi niyeti !

            ‘“Her kulluğun ödenir ! HAK katında diyeti :”’

‘“Sekiz tane cennet”’ten birisine o gider !

Özüne tapana HAK : ‘Benim yanıma gel !’ Der !

            Ateist, kâfir değil ! ‘“HAK”’, da ! ‘“Ortak”’ da ! Yok der !

            Dese de, şeytan gibi, ‘ALLAH var !’ Ne fark eder !

* 

                             TÖVBE !

* 

‘“Mûsâ sandığının”’ bak ! ‘“Tövbe sandığı !”’ İsmi !

‘“Üstünde çift melek var !”’ ‘“Secde hâlinde cismi !”’

            ‘“Sekine sandığı o !”’ ‘“Tâbût da denir !”’ Niçin ?

            Ölü bedenimizde, ‘“Bir Rûh”’ olduğu için !

‘“Çift melek bekçi hayât ağacına cennetde !”’

‘Çift cinsli’ olunca sen ! ‘Çift omuriliğin’ de !

            Çift cinsli ! Secde emri verilen o ‘“İlk ÂDEM !”’

            Eşi sonra cennette içinden çıktı mâdem !

‘Bir !’ Olunca bak ‘iki !’ Başladı hemen sınav !

‘“Bilgi ağacı için ! Şeytana oldular av !”’

            Kıbleye karşı secde, art arda bak iki kez !

            Çıkan eşini bulmak için söz verir herkez !

‘“Lâ İlâhe illallah !”’ Dikkat et ! Kâfi değil !

Dışına çıkarmaya ‘“MUHAMMED”’ini eğil !

            ‘“Dinelsin de karşında !”’ ‘“Hemen ona et secde !”’

            ‘“Evet derken de ona !”’ Böyle gelmiştin vecde !

‘Vecde !’ ‘Vücûd’ kökünden ! Borç vücûdundan vazgeç !

‘“MUHAMMED”’ bedenine bürün ! Olmadan çok geç !

            O beden ölümsüzdür ! Çünkü yaratılmadı !

            ‘“Mûsâ’ya seslenen”’in vücûdunun bu adı !

Hak secdede selâm yok ! Var ‘“İlk Âdem !”’ ‘“Vesile !”’

Kendine tapıyorsun yine sen ! Kendin ile !

            ‘“RAHMÂN inince !”’ ‘“En son sınıra çıktı RAHÎM !”’

            ‘“Hiç yakmayan ateşte ! Mîrâç yaptı İBRAHİM !”’

‘“Düşmanım dedi ALLAH !”’ ‘“ÂDEM’e tapmayana !”’

‘“Şeytan’a uyana da !”’ ‘“Ateş var !”’ Halk uyana !

            ‘“Çamuru Âdem yaptı !”’ RAHMÂN’dan üflenen RÛH !

            ‘“Andı”’ yenilemeli ! ‘“EHL-İ BEYT’e !”’ Ham gürûh !

* 

                             RAHMET !

* 

‘“Her âlemde insân var !”’ Ve RAB terbiye eder !

Bu yüzden HAK, kendine ‘“Âlemlerin RABB’i !”’ Der !

            ‘“Dünyâ insânlarından çok üstün kimileri !”’

            Yalnız maddede değil ! Mânâda da ileri :!

Bulmuşlar içlerinde HAK MUHAMMED ÂLÎ’yi !

Hiçbir buluş olamaz evrende bundan iyi !

            Dünyâda iken RESÛL ! Bak ! ‘“Her âleme rahmet !”’

            ‘“Hamd”’ ile başlar Kur’an ! Övülen Zât ! MUHAMMET !

‘“Âlemlere Rahmet o !”’ İle eşit bak ‘“Zikir !”’ (920)

‘“Zikir !”’ Hatırla demek ! ‘“Ona andı !”’ Et fikir !

            Hem ‘“RAHMÂN”’ hem ‘“RAHÎM”’in köküdür ! ‘“Rahmet”’ sözü !

            RABB’in ‘R’ harfi RESÛL ! ‘B’ ÂLÎ ! Aç HAK gözü !

“Ben RESÛL’düm der AHMED !” “Çamurken daha Âdem !”

MUHAMMED’in ‘Öz su’ olduğu ! İşte bu dem !

            ‘“Onun yüzü suyuna !”’ ‘“Tüm gökler yaratıldı !”’

            O yüze, yüz sürmeyen ! ‘“Yüzü üstü atıldı !”’

ALLAH’ın ölmez yüzü ! Say bak ! ‘MUHAMMED ismi’ (193)

‘“HAKK’ın fıtratı”’ ile ! Çünkü dokundu cismi !

            ‘İftihar edilen zât’ ile ! ‘Çift unvanı’ denk ! (920)

            Bir sıfır at ! MUHAMMED ! ‘“Boyanılacak HAK renk !”’

Âdem yokken dünyâda ! ‘“Hayât suyla başladı !”’

Hazret-i MUHAMMED’dir ! Hayât suyunun adı !

            ‘Rahmet’ denir toprağa can veren suya ! Bakın !

            ‘Rahmetli’ ile özdeş ! ALLAH’a olmak yakın !

Bir ‘ışık gen’ hâlinde ! ‘Öz su’ kondu Âdem’e !

Gel de sen ! ‘“İlk Âdem”’e ‘Annem ve Babam’ deme !

            ‘“Tapın emri verilen Âdem !”’ Bu Âdem ! Niçin ?

            ‘“Kendi eşi HAVVÂ da içinde !”’ Onun için !

‘“Âdem cennetten düştü bak !”’ ‘“Havvâ çıktığı dem !”’

‘“Tek başına eksiktir çünkü ! Havvâ ve Âdem !”’

            Eşini de içinde, sen ürettiğin vakit !

            ‘“Tapılan olacaksın !”’ Zaten buydu ‘“İlk akit !”’

‘“ÂDEM ! NÛH ! İBRAHİM ! Ve ÎSÂ nesli ! ‘“Hep bu su !”’

HAK bu yüzden onlara ‘“Seçkin”’ diyor doğrusu !

            ‘“Her nebi MUHAMMED’e içti bağlılık andı !”’

            ‘“MUHAMMED de onlara !”’ And içmeyenler yandı !

‘“ÂDEM, AHMED’i ! AHMED, ÂDEM’i ! Onayladı !”’

‘“İlk”’ ile ‘“Son”’ birleşti ! ‘“ALLAH’ın ipi”’ adı !

* 

                       MEKKE - BEKKE !

* 

‘“MEKKE”’, fetihten sonra ‘“BEKKE”’ oldu bak ! Niye ?

‘M’nin görevi bitip ! ‘B’ görev aldı diye !  

            ‘Besmele’de ilk harf ‘B !’ En son harfi ise ‘M !’

            Namaz bitmez ‘selâm’sız ! ‘Babam’ ile ‘Annem’e !  

‘“Ortak koşma”’dan uzak ! ‘“Berî”’ ol ! Demektir ‘B !’

Âyeti ÂLÎ verdi ! ‘“Küfre kapandı Kâbe !”’

            ‘“Taptıklarınızdan ben ‘Berî’yim !”’ Der İbrahim !

            ‘“İbrahim’in dinine dön !”’ Emri aldı ‘RA